Positieve interne religiekritiek

Stijlen

Stijl

Positieve interne religiekritiek

De afsplitsingen van het christendom uit het jodendom en van de islam uit het christendom kunnen worden gezien als vormen van positieve interne religiekritiek, omdat het de respectievelijke hervormers draaide om het herwaarderen en het vernieuwen van de boodschap van God.

Exempla

{lijst_van_exempla}

Religiekritiek is niet altijd gericht op afbreuk van of commentaar op bestaande religieuze overtuigingen of instituties. Sommige religiekritiek probeert religieuze waarden te herwaarden, religieuze instituties te verbeteren of simpelweg bepaalde religieuze idealen te verdedigen. De afsplitsingen van het christendom uit het jodendom en van de islam uit het christendom kunnen worden gezien als vormen van positieve interne religiekritiek, omdat het de respectievelijke hervormers draaide om het herwaarderen en het vernieuwen van de boodschap van God. Zo ook met historische bewegingen zoals de protestantse reformatie, de contrareformatie, pleidooien voor religieuze verdraagzaamheid of het deïsme.

Voorbeelden van positieve interne religiekritiek
De pleidooien voor verdraagzaamheid zoals gehouden door Gotthold Lessing in Nathan de wijze of door Voltaire in Verhandeling over de verdraagzaamheid en in het Filosofisch woordenboek, kunnen worden gezien als vormen van positieve interne religiekritiek. Deze pleidooien proberen, vanuit religieuze overtuigen over een natuurlijke religie, een herwaardering van een belangrijk religieus concept, te weten naastenliefde, te bewerkstelligen. Het is, met andere woorden, geen poging tot afbreuk van bestaande overtuigingen (hoewel Voltaires pleidooi wel gepaard gaat met een filosofische verwerping van onverdraagzaamheid) maar een poging tot herwaardering van religieuze overtuigingen die verloren zijn geraakt.

There are no comments on this page.
Valid XHTML :: Valid CSS: :: Powered by WikkaWiki